Jeden z dowódców powstania w getcie warszawskim, jeden z nielicznych ocalałych członków Żydowskiej Organizacji Bojowej, jedyny, który pozostał w Polsce. Pytany dlaczego, odpowiadał: „Tutaj pochowany jest mój naród. Zostałem, bo jestem strażnikiem żydowskich grobów”

Marek Edelman nie był jednak w Polsce wyłącznie „strażnikiem żydowskich grobów”. Jego powojenna biografia to najlepsza wersja obecności w polskiej historii ostatniego sześćdziesięciolecia. Brał udział w Powstaniu Warszawskim, walczył w Śródmieściu i na Żoliborzu. Mimo że już jako młody chłopak związał się z ruchem socjalistycznym, nigdy nie dał się uwieść komunizmowi. To, że żydowska partia socjalistyczna Bund odrzuciła w 1948 r. propozycję włączenia się do PZPR i samorozwiązała się, to między innymi jego zasługa.

Związany był z demokratyczną opozycją więzami przyjaźni i poczuciem obywatelskiej odpowiedzialności za Polskę. Od samego powstania Komitetu Obrony Robotników we wrześniu 1976 r. był jego współpracownikiem. W 1981 r. został wybrany na delegata na I Zjazd „Solidarności”. Internowany 13 grudnia 1981 r., po wyjściu był w Łodzi członkiem podziemnego RKW i animatorem najróżniejszych podziemnych inicjatyw. W Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie przewodniczył komisji współpracy z mniejszościami narodowymi. Przy Okrągłym Stole znalazł się w grupie negocjującej reformę służby zdrowia. W czasie wojny na Bałkanach jeździł z konwojami humanitarnymi do dawnej Jugosławii. W wolnej Polsce nigdy nie zabrakło jego głosu w ważnych sprawach obywatelskich.

Tak wiele śmierci oglądał w tak młodym wieku, że zostać lekarzem i walczyć ze śmiercią wydało mu się jedynym możliwym wyborem. Był lekarzem z prawdziwego zdarzenia, wybitnym diagnostą. Jeszcze dwa lata temu chodził do pracy do Szpitala im. Pirogowa w Łodzi, gdzie prowadził oddział intensywnej opieki medycznej i wyrywał swoich pacjentów śmierci.

Zaraz po wojnie wydał niewielką książeczkę „Getto walczy”, rodzaj sprawozdania z udziału Bundu w powstaniu w getcie, „dokument – jak napisała we wstępie Zofia Nałkowska – zbiorowej mocy ducha, ocalonej z największej klęski, jaką znają dzieje narodów”. „W zasadzie najważniejsze jest życie. A jak już jest życie, to najważniejsza jest wolność. A potem oddaje się życie za wolność. Wtedy już nie wiadomo, co jest najważniejsze” – takim mottem opatrzył jej wznowienie w wolnej Polsce sam Edelman, człowiek, który ratował życie i walczył o wolność.

Książka, która opisuje losy Pana Marka [*] to książka pod tytułem : „Zdążyć przed Panem Bogiem” .

They come from every state to find
Some dreams were meant to be declined
Tell the man what did you have in mind
What have you come to do

No turning water into wine
No learning while you’re in the line
I’ll take you to the broken sign
You see the lights are blue

Come and get it
Lost it at the city limit
Say goodbye
Cause they will find a way to trim it
Everybody
Lookin’ for a silly gimmick
Gotta get away
Can’t take it for another minute

This town is made of many things
Just look at what the current brings
So high it’s only promising
This place was made on you

Tell me baby what’s your story
Where you come from
And where you wanna go this time
Tell me lover are you lonely
The thing we need is
Never all that hard to find
Tell me baby what’s your story
Where do you come from
And where you wanna go this time
Your so lovely are you lonely
Giving up on the innocence you left behind

Some claim to have the fortitude
To shrewd to blow the interlude
Sustaining pain to set a mood
Step out to be renewed

I’ll move you like a baritone
Jungle brothers on the microphone
Getting over with an undertone
It’s time to turn to stone

Chitty chitty baby
When your nose is in the nitty gritty
Life could be a little sweet
But life could be a little shitty
What a pity
Boston and a kansas city
Looking for a hundred
But you only ever found a fitty

Three fingers in the honeycomb
You ring just like a xylophone
Devoted to the chromosome
The day that you left home
Red Hot Chili Peppers – Tell me baby

Jak widać Bentley ciągle ma jaja.

Suchy Zębodół bo o nim mowa, potrafi zamienić życie człowieka w istne piekło, ból – który jest nie do zniesienia, brak możliwości zjedzenia czegoś normalnego, bo boli, brak dobrego snu, bo boli… I spokój z jakim moja kochana ruda dentystka mi to powiedziała… patrzyłam na nią przerażona… nawet to mało powiedziane… gdy szukałam informacji o wyrywaniu zębów natrafiłam na forum gdzie ludzie opowiadali o swoich przejściach z tą chorobą, pomyślałam ” mnie to nie będzie dotyczyć”… kuźwa…
To prawda, że nie powinno się chwalić dnia przed zachodem słońca…  teraz to zapisze sobie na ręce gdy następnym razem tak powiem…  nikomu nie życzę.
Samo wyrywanie to była droga przez mękę…  później tak nie bolało… długo krwawiło, bo aż 4h …
Gdyby ktoś nie wiedział czym jest ta choroba to posyłam tutaj . I mam nadzieje, że nikt nie będzie przez to musiał przechodzić…

Wzrok daleko zapatrzony,
przez krwistą czerwień przebija swe
oblicze,
spoglądając w gorę,
w czarne niebo,
na gwiazdy,
księżyc,
błyskawice.

Czarne fale włosow opadają na blade
ramiona,
zwiędła roża w dłoniach,
przy zimnym grobie,
na ciemnych mocy myślach skupiona.

Usta czarne,
powieki błyszczą jak sierść czarnego kota, patrzy,
on przebiega obok,
znikł,
szuka swego szarego wroga.

Gorset ściska żebra,
suknia ciągnie się po ziemi,
w jej odchłaniach kolor krwi
z siatką połączona,
a na grobnych nogach glany do kolan.

Na rękach pierścienie,
bransolety, na szyji ankh,
i maniery z średniowiecznej etykiety.

Kruk cicho siadł na ramieniu,
odwiedzając śmierć pachnącą wśrod
grobow,
oraz budząc małą dziewczynkę,
z rożowego łożeczka,
płaczącą,
przerażoną,
ktora niedługo bedzie kroczyć tak jak we
śnie,
pod nocy koroną.

„Szesnastolatek Oswald ‘Ozzie’ Paxton (Vincent Kartheiser) jest genialnym hakerem. Za niesubordynację i złe zachowanie zostaje w końcu usunięty z elitarnej szkoły w chwili, gdy władze placówki zakupiły nowoczesny sprzęt komputerowy. Do jego obsługi zostaje zatrudniony Rafe Bentley (Patrick Stewart) – były agent służb specjalnych. Tymczasem Ozzie przychodzi do szkoły jeszcze raz, odprowadzając na lekcje młodszą siostrę. Ponieważ dyrektorka (Brenda Fricker) wyrzuca go za bramę i zabrania zbliżania się do murów uczelni, chłopak postanawia zrobić jej pożegnalny dowcip, i podłącza do systemu ochrony szkoły kanał erotyczny z kablówki. Nie udaje mu się jednak uciec, bo budynek i przyległy do niego teren opanowali terroryści. Dowodzi nimi Rafe Bentley, który żąda okupu w wysokości miliona dolarów za życie grupy dzieci z najbogatszych rodzin. Ozzie zdaje sobie sprawę, że tylko on może pokrzyżować szyki porywaczom.”
Źródło : Filmweb

Z kilkoma rzeczami nie zgodzę się w tym opisie, jak i w filmie. Otóż zastanawiało mnie czemu pan Bentlay zażyczył sobie okupu w wysokości 650 mln od jednego ojca. A nie jak mówi opis (zresztą jak mówią w filmie) od wszystkich dzieci z bogatych rodzin. Drugim ważnym powodem dla którego Ozzy zostaje w szkole jest jego przyrodnia siostra, której imienia nie pamiętam. Aktor grający Ozzy’ego zapadł mi w pamięci po raz kolejny. Ilekroć oglądam ten film, bardzo podoba mi się postać jaką wykreował Vincent.

Chłopak nie ma wyjścia, ktoś musi uratować tą budę…  czy mu się uda? Warto samemu się przekonać … miłe kino familijne… coś na kształt ” Kevina samego w domu” tylko bardziej wrednie :]

„Uśmiechneła się, ale szybko spoważniała

-I tak też sie czuję.

-Wiem, że bardzo źle Cie potraktowałem- Odwrócił się i patrzył na własną krew na deskach podłogi. Jakie to wszystko dziwne, pomyślała. Niekiedy Ravus wydawał sie o wieki starszy od niej, a kiedy indziej zachowywał się, jakby byli równolatkami. – Słowa MAbry zabolały bardziej, niż się spodziewałem. Łatwo mi było wierzyć, że Twoje pocałunki są nieszczere.

- Myślałeś, że tak naprawdę wcalę cię nie lubię? – zdziwiła się Val. – A teraz? Co teraz myślisz?

Obrócił się ku niej. Na jego twarzy malowała się niepewność.

- Zadałas sobie wiele wysiłku, żeby do tej rozmowy w ogóle mogło dojść, ale… Nie chcę sobie za wiele oczekiwać po fakcie.

Położyła się  na boku obok niego, wsparta na łokciu.

- A co sobie obiecujesz?

Przygarnął ją do siebie, uważając, by nie dotknąć ran.

- Mam nadzieje, że czujesz do mnie to, co ja do ciebie – powiedział głosem przypominającym westchnienie.

- A co czujesz? – zapytała, zbliżająć usta do jego ust tak bardzo, że czuła sól na jego skórze.

- Trzymałaś dzis w rękach moje serce – rzekł – ale już od dawna mi się wydawało, że je tobie oddałem.”